The Kalita Community of Assam: History, Origin, Heritage, and Culture

The Kalita community is a prominent and historically significant ethnic group and caste among Assamese Hindus in the state of Assam, Northeast India. Considered a forward caste (General or Unreserved category), the Kalitas hold a significant position in the social and cultural landscape of the Brahmaputra Valley, forming a crucial part of the region's demography and history.

The origins of the Kalita community are subject to several theories, often blending legendary accounts with scholarly hypotheses. The community often claims descent from the Kshatriya caste, referring to themselves as kulalupta (lost caste), a term associated with the legend that they were Kshatriyas who fled the wrath of the mythical figure Parashurama. Some Puranic traditions consider them pure Aryan. A well-researched theory suggests the Kalitas migrated from the Kulut Dynasty of the Kullu Valley (Himachal Pradesh), with some timelines dating their arrival to early periods, positing them as pre-Vedic Aryans who introduced settled, plow-based agriculture and Aryan culture to ancient Assam (Kamarupa). Historically, the Kalitas are considered part of the pre-Ahom Hindu population of the Brahmaputra Valley. It is speculated that they served as the warrior or military class supporting Brahmanical expansion during the ancient colonization of Kamarupa, eventually becoming the highest non-Brahman Assamese caste.

The Kalitas are largely an agrarian community, deeply rooted in the agricultural life of the Brahmaputra Valley. In terms of social hierarchy, especially in Upper Assam, the Kalitas often represent the highest category in the tribe-caste continuum, positioned just below the Brahmins and Ganak. They are frequently regarded as the highest among the Shudra castes across the state. Despite intermingling with local populations over centuries, the community is credited with preserving certain elements of Aryan culture while localizing it to Assamese traditions. The community celebrates major Assamese festivals with great fervor, including the Bohag Bihu (Assamese New Year), which is also referred to as Saat Bihu (The Seven Days' Bihu). They also have specific traditional ceremonies, such as the Bah Puja, which involves offering prayers to the bamboo plant, reflecting its vital role in their agrarian and daily lives. The community has played a central role in shaping Assamese society, with many ancient dynasties of Kamarupa, such as the Bhauma, Varman, and Pala dynasties, sometimes traced back to Kalita origins.

Gitartha Medhi,
MA 1st Semester,
DCJGU 

An experience of the Pragjyotishpur Literature Festival

The second day of the three-day program of Pragjyotishpur Literature Festival, theme- "Extension of Assamese Language and Literature and Journalism" was attended by about 20 students from the Department of Communication and Journalism, Gauhati University. The event was attended by Dilip Chandan (Former Editor, Dainik Assam), Bedbrat Deb Mishra (Senior Journalist), Nav Thakuria (Free Journalist), Bidyut Kumar Bhuyan (Senior Journalist) as distinguished guests. All the guests gave us various lectures on the correct form, correct presentation and proper expansion of Assamese language and literature, how we can promote our pride Assamese language without any obstacles, and a beautiful seminar was held to find solutions to various problems. Therefore, it is important to understand the importance of language. Of course, we only discuss the mistakes of language. On the contrary, if we can study language correctly, then we can pave the way for showing respect for our own language. He also said that the negligence of the present journalists and the limited study of the words, negligence in the presentation of words, the use of words from other languages instead of the correct assamese words have caused problems to the readers at various times. We are all aware that many English words currently used in Assamese dictionaries are difficult or not available in Assamese form, so we have to take the advice of an expert on the subject seriously. Therefore, it is important to understand the importance of these issues. He mentions that no sub-language can be ridiculed, all sub-languages have their own uniqueness. Therefore, the main objective of this program was to make the younger generation committed to their language and to present the language properly. As a younger generation, such seminars encourage us and give us the opportunity to become aware of the Assamese language and literature.

Purabi Konwar,
MA 1st Semester,
DCJGU

Women Empowerment: A global necessity

Women's empowerment isn't merely a trending phrase; it is a fundamental human right and an essential catalyst for a peaceful, prosperous, and sustainable society. Empowering women means granting them the freedom, knowledge, and resources to make life-determining choices and participate fully in all spheres of life: social, economic, and political.

For centuries, deeply ingrained patriarchal norms have restricted women to subordinate roles, denying them basic opportunities and rights. The ongoing journey toward true gender equality, while marked by significant progress, continues to face formidable challenges like gender-based violence, wage gaps, and underrepresentation in leadership.

The Core Pillars of Empowerment

True women's empowerment rests on several interconnected pillars:

Education: Knowledge is the bedrock of power. An educated woman is more likely to pursue a career, make informed health decisions, and ensure her children receive an education, thereby breaking the cycle of poverty for the next generation.

Economic Independence: Financial freedom allows women to control assets, manage risk, and secure their well-being, both within and outside the home. When women earn income, they invest most of it back into their families and communities, which boosts local and national economies.

Safety and Legal Rights: A safe environment, free from violence and harassment, is a basic requirement for women to thrive. Strong legal frameworks and swift justice are essential to protect women's rights and hold perpetrators accountable.

Political Participation and Leadership: When women are at the decision-making tables—in parliaments, boardrooms, and local governance—policies become more inclusive and representative of the entire society's needs.

Challenging Social Norms: This involves dismantling harmful gender stereotypes and biases within homes, workplaces, and communities. Change begins when men and women alike recognize and value contributions regardless of gender roles.

The Transformative Impact

Empowered women drive a ripple effect of positive change

Economic Growth: Closing the gender gap in the labor market could add trillions to the global economy.

Improved Health: Educated and empowered women lead healthier lives and raise healthier families, reducing maternal and child mortality rates.

Sustainable Development: Gender equality is one of the United Nations' Sustainable Development Goals (SDG 5) and is considered a precondition for sustainable, people-centered development.

A Call to Action

The journey is ongoing, but everyone has a role to play. We can all contribute by:

Supporting girls' access to quality education.

Advocating for equal pay and opportunities in the workplace.

Challenging gender stereotypes and speaking out against discrimination.

Supporting women-led businesses and community initiatives.

Empowering women is not just the right thing to do; it is the smart thing to do for a brighter, more inclusive future for everyone. When a woman is empowered, she empowers her family, her village, and her nation.

Sanjukta Rudra,
MA 1st Semester,
DCJGU

Ambubachi Mela: A Festival of Faith and Nature

Ambubachi Mela is one of the most important and unique religious festivals of Assam. It is celebrated every year at the famous Kamakhya Temple, located on the Nilachal Hills in Guwahati. During this time, thousands of devotees, saints, sadhus, and tourists from different parts of India and even abroad gather to take part in the mela.

What makes Ambubachi Mela different from other festivals is its belief. The festival marks the annual menstrual cycle of Goddess Kamakhya. This natural process is worshipped as a symbol of fertility, creation, and the power of nature. The temple remains closed for three days, as the Goddess is believed to be resting. On the fourth day, known as the reopening day, special rituals are performed and devotees rush to seek blessings.

The mela creates a deeply spiritual atmosphere. Sadhus and tantriks can be seen performing rituals, chanting prayers, and discussing spiritual ideas. The entire Nilachal Hills become filled with devotion and faith. Many people also believe that prayers offered during this time are especially powerful.

However, the large gathering also brings several challenges to Guwahati. Heavy traffic, overcrowding, waste management, and lack of basic facilities often cause inconvenience to residents and visitors. Better planning and cooperation from authorities and devotees are needed to manage the situation.

Despite these challenges, Ambubachi Mela remains a powerful reminder of Assam’s rich culture and traditions. It teaches respect for nature, womanhood, and spiritual beliefs, making it much more than just a religious festival.

Shibani Deka.
MA 1st Semester,
DCJGU

Dual Impact of AI on the Job Market: Creation and Transformation

​Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping the global job market, presenting a complex scenario of both significant job creation and the disruption of traditional employment structures. While concerns about AI leading to widespread job losses are understandable, a more nuanced perspective reveals that AI's primary role is often transformative, altering the nature of existing jobs and fostering entirely new industries and roles that were previously unimaginable. This evolution necessitates a proactive approach to skill development and workforce adaptation to harness the full potential of AI for economic growth and societal benefit.

​One of the most profound impacts of AI is its ability to automate repetitive and data-intensive tasks. This automation, while potentially displacing workers in routine roles, simultaneously frees up human capital for more complex, creative, and strategic endeavors. For instance, AI-powered systems can handle customer service inquiries, data entry, and logistical planning, allowing human employees to focus on higher-value interactions, problem-solving, and innovation. This shift doesn't eliminate jobs but rather elevates the required skill sets, moving away from manual execution towards oversight, analysis, and strategic development of AI systems.

​Moreover, AI is a powerful engine for the creation of entirely new job categories. The development, deployment, and maintenance of AI technologies themselves require a vast array of specialized skills. We are witnessing a surge in demand for AI researchers, machine learning engineers, data scientists, AI ethicists, prompt engineers, and AI trainers. Beyond direct AI development, the integration of AI into various sectors also creates new opportunities. For example, industries like healthcare, finance, and manufacturing are now seeking professionals who can leverage AI to enhance diagnostics, personalize financial services, and optimize production processes, leading to novel roles focused on AI implementation and strategy.

​However, the destructive aspect of AI on old job structures cannot be overlooked. Industries heavily reliant on manual labor or predictable cognitive tasks are particularly vulnerable. Manufacturing assembly lines, certain administrative roles, and even some aspects of journalism and content creation are undergoing significant changes due to AI automation. This disruption can lead to job displacement and necessitates robust retraining programs and social safety nets to support affected workers. Governments, educational institutions, and businesses must collaborate to equip the workforce with the adaptability and new skills required to navigate this evolving landscape.

​Ultimately, AI's role in the job market is a testament to technological progress—a force that both dismantles and builds anew. The future of work will not be defined by humans versus machines, but rather by humans with machines. Embracing lifelong learning, fostering creativity, and developing critical thinking skills will be paramount for individuals to thrive in an AI-driven economy. Societies that can effectively manage this transition, investing in education and innovation, will be best positioned to capitalize on AI's potential to create a more productive and prosperous future.

 Dhruba Jyoti Deka.
MA 1st Semester,
DCJGU

The Chakma Tribe: Sentinels of Buddhist Heritage

The Chakma people represent one of the most culturally significant and resilient ethnic groups in Southeast Asia and Northeast India. Primarily inhabiting the Chittagong Hill Tracts (CHT) of Bangladesh and the Indian states of Mizoram, Tripura, and Arunachal Pradesh, they are a bridge between Indo-Aryan linguistic roots and Tibeto-Burman geographical origins. 

History and Religion

Believed to be descendants of the ancient Sakya clan—the lineage of Gautama Buddha—the Chakmas have a long history of migration from the Magadha region to the lush hills of the East. Unlike many of their neighbors in the Northeast who practice Christianity or Animism, the Chakmas are devout followers of Theravada Buddhism. Their spiritual life revolves around the Kyong (temple), and their rituals often blend Buddhist philosophy with indigenous traditions, such as the worship of nature spirits.

Culture and Society

The tribe is celebrated for its unique intellectual heritage. They possess their own script, Ojhopath, and a language closely related to Bengali. Their social fabric is woven with distinct artistic traditions, most notably the Pinon-Hadi. This traditional attire, hand-woven on backstrap looms by Chakma women, features the Alam—a complex tapestry of geometric patterns that are passed down through generations.

The Biju Festival

Life in a Chakma village is punctuated by the rhythm of the seasons and the Biju festival, which marks the New Year. Over three days—Phool Biju, Mul Biju, and Gojyapajya Biju—communities gather to offer flowers to rivers, share traditional rice-based delicacies, and perform the Bizhu dance.

Despite facing historical challenges, including displacement due to the Kaptai Dam in the 1960s, the Chakma people have maintained a fierce pride in their identity. Today, they remain a vital part of the Northeast’s cultural mosaic, standing as guardians of an ancient Buddhist legacy in a modern world.

Praharjyoti Sarmah
MA 1st Semester
DCJGU

Deepor Beel at the Crossroads of History and Urban Threats

The Deepor Beel is a large and prominent floodplain lake located in the south-west of Guwahati city in Assam. It is a Wildlife Sanctuary of the Government of Assam and an important Ramsar site since 2002. Its basin is drained by a system of rivulets and hill streams that connect the neighbouring hills and the forests to the river Brahmaputra through an outlet called the Khanajan. In 2004, Birdlife International declared the wetland an important bird area

The name Deepor Beel means the ‘lake of elephants’–a Beel in Assamese and Bodo dialects is a lake, and the word Deep-or is said to have derived from the word for elephants in one of the indigenous dialects. Historically, Bodo, Karbi, Garo, Rabha and Khasi tribes, and Assamese-speaking, fishing and other communities lived around the place. The word Deep-or, therefore, might have originated from an admixture of these dialects. Different local stories abound for the history and the significance of the wetland. In one of the stories a visiting and thirsty Brahmin priest is said to have contributed to the forming of the lake through his magical powers. The long-established relationship of the lake to the elephants of the forests at its edge is more plausible. Despite urban interference and ecological apathy big groups of elephants continue to visit the wetland, especially in the winters when the scarce sources of water in the neighbouring hill forests dry up. The special relationship of elephants to this lake is made more prominent by the fact that its shape somewhat resembled an elephant’s footprint, although this shape is being increasingly modified and the relationship with the elephants is becoming increasingly fraught, due to land reclamations for urbanisation (Bodo 2017).  

There are no historical epigraphs or manuscripts connected to the Deepor Beel, but this does not diminish its historical significance or disconnect the lake from history. Much of the history of Guwahati city is connected to the wetlands. For centuries, its marshy waters created a natural geographical barrier for the forts of Pandu and Guwahati, slowing down the invading armies and forcing mounted troops to take a narrow, perilous land passage to the two forts. Because of such geography, successive invading armies from Bengal and the Mughal centre were determinedly repelled from Guwahati each time. In summers, the waters of the Brahmaputra rise significantly and cover a larger land area that also encompasses the Deepor Beel. In the famous Battle of Saraighat, the Ahom armies strategically used the natural fortresses offered by the rise and fall of these waters and routed an invading naval and land army of the Mughals for the final time.

Tribal hamlets skirting the southern border of the Deepor Beel have their own oral histories of migrating and settling along the Beel. The settlements of Karbis, Khasis, Bodo and Rabha tribes were after a time followed by fishermen communities of non-tribal societies. The tribes, in fewer numbers, and the moriya (fishermen community) in greater numbers, constitute the major communities of people residing along the wetland today. There is a hill rivulet on the southern edge of the wetland, some distance off the Gorchuk-Airport road, which is said to be a variant of one of the ancient sites called the Jyotirlingas referred to in the Shiva Purana. 

On most days, big mammals are seldom seen in Deepor Beel during the day except sometimes in the early hours of the morning. A variety of bird species remains throughout the year, flying in and out of the wetland. The swamps are a stop for migratory birds which travel in during the winters. The presence of these birds varies in different years and ornithologists have complained that increasing pollution and urban interferences are hampering the patterns of migration. Amongst the migratory birds that travel to the Beel are the barn swallow, northern shoveler, brown shrike, ruddy shelduck (the brahminy duck), common sandpiper, brown-headed gull, common/ stejneger’s stonechat, red-crested pochard, tufted duck, northern lapwing, common snipe, temminck’s stint, whiskered tern, white wagtail, citrine wagtail, little ringed plover, grey-headed lapwing and grey-backed shrike. Most of these birds have not been spotted in the wetland since the winter of 2010.

The Siberian crane, the long-distance migrant from western and central Russia also travelled to the Deepor Beel.On a usual day’s visit to the Deepor Beel one is more likely to see Herons, including the cattle egrets and lapwings and storks. Efforts for conservation of the wetland have not adequately helped either the residents or the migratory birds. The greater adjutant storks, for example, still flock together in the wetland in abundance, but as the municipal garbage dump has been situated in the centre of the Beel, it has fed the birds hazardous waste, including plastic materials.

Himanjyoti Kalita,
MA 1st Semester,
DCJGU

জালিখাটাৰ বট গছ

পাঠশালাৰ জালিখাটা নামৰ অঞ্চলত অৱস্থিত কলিবাৰী থান এক উল্লেখযোগ্য পৰ্যটনস্থলী। য'ত পৃথিৱী বিখ্যাত এছিয়াৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম গছজোপা  পৰিলক্ষিত হয়। কালদিয়া নৈৰ পাৰত সংৰক্ষিত হৈ থকা বট গছ জোপা অধিক পুৰণি । স্থানীয় তথ্য আৰু মৌখিক পৰম্পৰা অনুসৰি গছজোপা  ২০০ বছৰৰ ওপৰৰ বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে । গাঁওবাসীয়ে প্ৰতি বছৰে গছজোপাৰ জন্মদিন উদযাপন কৰে । এই বট গছজোপাৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য হ’ল ইয়াৰ বিশাল চালি বিস্তাৰ। ইয়াৰ শিপাবোৰে প্ৰায় ৫ বিঘা মাটি আগুৰি আছে। কেইবা বিঘা মাটি আবৰি থকা গছজোপাই ডাল আৰু শিপাৰ ঘন জাল সৃষ্টি কৰে। ডালৰ পৰা তললৈ নামি মাটিত বগাই যোৱা ইয়াৰ শিপাবোৰে অসংখ্য গৌণ ডাল গঠন কৰি ইয়াৰ প্ৰসাৰতা বৃদ্ধি কৰিছে। শিপাসমূহৰ ব্যাস প্ৰায় ১০ ৰ পৰা ১৫ মিটাৰৰ ভিতৰত হ’ব । গছজোপাৰ বিশালতাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা ছাঁ ইমানেই ডাঙৰ যে ই সামূহিক অনুষ্ঠান, ধৰ্মীয় কাম-কাজৰ বাবে স্বাভাৱিক গোট খোৱাৰ স্থান হিচাপে কাম কৰে। 

স্থানীয় পৰিৱেশ তন্ত্ৰত জালিখাটাৰ বট গছজোপাৰ ভূমিকা অতুলনীয়। ই বহুতো প্ৰজাতিৰ চৰাই - চিৰিকতিৰ বাসস্থান হিচাপে কাম কৰে । বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চৰাই যেনে - মাইনা, অৰিঅ’ল, কোকিল, বুল-বুলি আদি ইয়াৰ ডালত বাহ সাজি থাকে । আকাৰ আৰু বয়সৰ বাবে গছজোপাই অক্সিজেন উৎপাদন, মাটিৰ বান্ধোন আৰু স্থানীয় জৈৱ বৈচিত্ৰ্য সংৰক্ষণত যথেষ্ট অৰিহণা যোগায়। ইয়াৰ বৃহৎ চালিয়ে গ্ৰীষ্মৰ তীব্ৰ গৰমৰ সময়তো শীতল ছাঁ প্ৰদান কৰি স্থানীয় উষ্ণতা নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সহায় কৰে। এজোপা গছে কেনেকৈ সমগ্ৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰক ধৰি ৰাখিব পাৰে তাৰ এক জীৱন্ত উদাহৰণ হৈ পৰিছে এই গছজোপা । বৰ্তমান এই গছজোপা গাঁৱৰ সামূহিক পৰিচয়ৰ প্ৰতীক হৈ পৰিছে। গাঁৱৰ মানুহে প্ৰায়ে ইয়াৰ বয়স, আকাৰ আৰু সৌন্দৰ্য্যক  গৌৰৱেৰে বৰ্ণনা কৰে। গছজোপা সেই বিৰল প্ৰাকৃতিক গঠনসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম যিয়ে আধ্যাত্মিক, সাংস্কৃতিক আৰু পৰিৱেশগতভাৱে সকলোকে সংযোগ কৰে।

জালিখাটা গাঁৱৰ বট গছ ইতিহাস, পৰিৱেশ আৰু সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটোৱা এক প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য্য। ইয়াৰ বিশাল বিস্তাৰ, শতিকা পুৰণি জীৱন আৰু জৈৱ বৈচিত্ৰ্য বজাই ৰখাৰ ভূমিকাই ইয়াক এক মূল্যৱান ঐতিহ্য কৰি তুলিছে। কেৱল এজোপা গছতকৈও অধিক ই জালিখাটা গাঁৱক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ লগতে ঐক্য, সুৰক্ষা আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰতিফলিত কৰিছে। স্থায়ী বাসিন্দাৰ প্ৰচেষ্টা আৰু সজাগতাৰ জৰিয়তে এই মহিমামণ্ডিত বট জোপাই ইয়ালৈ অহা প্ৰতিজন ব্যক্তিক ছাঁ, সৌন্দৰ্য্য আৰু প্ৰেৰণা প্ৰদান কৰি শক্তিশালীভাৱে থিয় দি আছে।

শেহতীয়া বছৰবোৰত জালিখাটাৰ বট গছজোপা  মাটি খহনীয়া, ঋতুভিত্তিক বানপানী, কৃষি সম্প্ৰসাৰণ আদি প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে। বাৰিষাৰ সময়ত পানী জমা হোৱাৰ ফলত কেতিয়াবা শিপা আৰু সহযোগী শিপাৰ ওপৰত বেয়া  প্ৰভাৱ পৰে । ইয়াৰ ঐতিহাসিক আৰু পৰিৱেশগত মূল্যক স্বীকাৰ কৰি স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষ আৰু পৰিৱেশ সংগঠনসমূহে গছজোপা সুৰক্ষাৰ বাবে কিছুমান পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। সেই ব্যৱস্থাসমূহৰ ভিতৰত আছে:-

চাৰিওফালৰ অঞ্চল পৰিষ্কাৰ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা , যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত সজাগতা সৃষ্টি কৰা , স্পৰ্শকাতৰ ঠাইসমূহত সুৰক্ষামূলক বেৰ স্থাপন কৰা ইত্যাদি। 

এই সংযুক্ত প্ৰচেষ্টাসমূহৰ ফলত গছজোপা  ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবেও  সম্পদ হৈ থকাত সহায় কৰিব। 

কুইন নাথ 

যোগাযোগ আৰু সাংবাদিকতা বিভাগ 

গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়

মানৱতাৰ ধ্বজাবাহক হিচাপে জুবিন গাৰ্গ

জুবিন গাৰ্গ আছিল মানুহৰ মানুহ। গড অৱ দ্য গড্‌চ। আকাশৰ বিৰহী শূন্যতা। যিদৰে শূন্যতা নহ’লে আকাশৰ অস্তিত্ব নাই, জুবিন নহলেও প্রাণ নাই  প্রাগজ্যোতিষপুৰৰ।  পুৰণি ধ্ৰপদী বেলাড এটা আছিল তেওঁ, যাৰ ছাঁত আঁউজি জীয়াই আছিল তেওঁৰ দেশৰ মানুহ। জুবিন গাৰ্গৰ কণ্ঠ, সংগীত, সাংস্কৃতিক দক্ষতাক বাদ দি আজি আমাৰ আলোচ্য বিষয় হৈছে তেওঁৰ আন এক স্বভাৱসুলভ গুণ- মানৱতাবোধ। 

নিজৰ জীৱনৰ সমস্ত আর্জন জুবিন গাৰ্গে মানুহক হিতৰ কাৰণে মুক্ত মনে খৰচ কৰিছিল। সময়ে সময়ে তেখেতে নিজৰ আর্থিক দুৰাৱস্থালৈও কেৰেপ নকৰাকৈ সমাজৰ বিভিন্ন ব্যক্তিক অনুদান-সাহায্য দি সাঁচতীয়া ধনকেইটা খৰচ কৰাৰ কথা আমি সময়ে সময়ে বাতৰিত পঢ়ি আহিছোঁ। আজিৰ পৰা প্রায় দুই দশক পূর্বে, বানে বিধ্বংস করা অসমৰ কেইবাটাও অঞ্চলৰ কেইবাহাজাৰ লোকক সহায় কৰাৰ অর্থে হাতত দানপাত্ৰ লৈ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ অলিয়ে গলিয়ে তেওঁ ঘূৰি ফুৰি বাতৰিৰ শিৰোনাম দখল কৰিছিল।কেৱল সেয়াই নহয়, পাচলৈও জুবিনদাই এই কাৰ্য অব‍্যাহত ৰাখি অসমবাসীৰ বিপদৰ সময়ত প্ৰতি মুহূৰ্তত থিয় দি আহিছিল। পাছলৈ তেওঁৰ সদিচ্ছা আৰু নেতৃত্বতেই স্থাপন হৈছিল কলাগুৰু আর্টিস্ট ফাউণ্ডেশ্যন। তেওঁৰ আদর্শপুৰুষ বিষ্ণুপ্রসাদ ৰাভাৰ স্মৃতিত অসমক শিল্পীসমাজক লগত লৈ স্থাপন কৰা এই অনুষ্ঠানৰ উদ্দেশ্য আছিল অসুখত ভোগা শিল্পী, বানত আক্রান্ত লোক আৰু দুখীয়া শিক্ষার্থী সকলক সহায় কৰা। বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন সামাজিক মাধ্যমত জুবিন গাৰ্গক ওচৰৰ পৰা পোৱা ব্যক্তিসকলে আলচ কৰা মতে, মৃত্যুপর্যন্ত জুবিন গাৰ্গে কাহিলীপাৰাৰ যিটো বাসগৃহত আছিল, ৰাতিপুৱাৰ পৰাই তাত সহায় বিচাৰি যোৱা লোকসকলৰ ভিৰ লাগিছিল আৰু মানৱতাৰ আমঠু ঈশ্বৰ জুবিনেও কাকো নিৰাশ নকৰাকৈ পাৰ্যমানে আর্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল।কেতিয়াবা বৃহৎ আৰ্থিক সহায়ৰ প্ৰয়োজ হোৱা ব‍্যক্তিক  নিজে নোৱাৰিলেও তেনে ব্যক্তিৰ বাবে সামাজিক মাধ্যমযোগে সহায় ভিক্ষা কৰি কেইবাটাও ফেচবুক পোষ্ট দিয়া আমাৰ মনত পৰে। দুৰ্ঘটনাগ্রস্থ লোক, দৰিদ্ৰলোকশিল্পী, মাউৰা শিশু, প্রাকৃতিক দুর্যোগ আৰু মানৱসৃষ্ট দুর্যোগত সর্বস্বান্তলোক, কূটাঘাত আৰু সংঘৰ্ষত ক্ষতিগ্ৰস্থ লোক, সংস্থাপনহীন ব্যক্তি-কোনোৱেই তেওঁৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত সহায়-বৰঙণিৰ পৰা বাদ পৰি যোৱা নাছিল। শেহতীয়াকৈ, তেওঁ ঘনিষ্ঠ ৰাহুল গৌতম শৰ্মাই এক অনুষ্ঠান এগৰাকী কাজলী নামৰ মাওঁৰা ছোৱালীক ৰাইজৰ আগত চিনাকী কৰাই দি কথা প্ৰসংগত কৈছিল যে তাই জুবিন গাৰ্গৰ তোলনীয়া জীয়ৰী, যাৰ মাক দেউতাক ঢুকোৱাৰ পাছত তাইৰ সমস্ত দায়িত্ব জুবিনে নিজেই লৈছিল। এই কথাবোৰেই তেওঁৰ মহানুভৱতাৰ পৰিচয় দিয়ে। 

মন কৰিবলগীয়া এয়াই যে, তেওঁৰ এই সহায়ৰ হাত জাতি-ধর্ম, ভাষা-লিংগ নির্বিশেষে সমাজৰ প্রত্যেক প্রয়োজনীয় ব্যক্তিৰ কাৰণে আছিল। উল্লেখনীয় ভাৱে, তেওঁৰ এই মানৱতাবোধ, এই আপুৰুগীয়া ঐশ্বৰিক গুণটো কেৱল মানুহৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নাছিল। জুবিন গাৰ্গ পশু প্ৰেমৰ বাবেও যথেষ্ট যথেষ্ট চৰ্চা লাভ কৰিছিল। কাজিৰঙাৰ গঁড়ক নিজহাতে গাখীৰ খুওৱাৰ পৰা বগলী, কুকুৰ, কাছ, সাপ, মেকুৰী আদি সকলো জীৱকে তেওঁ নিজৰ বুকুৰ কলিজাটোৰ দৰেই মৰম কৰিছিল।  বিভিন্ন জীৱ জন্তুৰ সৈতে তেওঁৰ বিনন্দীয়া সম্পর্কক বিষয়ে আমি মনোগ্ৰাহী আলোচনা সামাজিক মাধ্যমত দেখি আহিছোঁ। খোলা মন এটাৰ অধিকাৰী হোবাৰ বাবেই বহুসময়ত তেওঁ বহু শিল্পী, বহু চিনেমা, বহু অনুষ্ঠানৰ বাবে কোনো মাননি নোলোৱাকৈ গীত গাইছিল। অসমৰ কেইবা গৰাকীও লোকসংগীতৰ সাধকক তেওঁ মুক্তমনে সহায় কৰিছিল। বহু ল’ৰা ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ দায়িত্ব লৈছিল। লিখি-কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰা বহু মানুহপ বাবে বহুধৰণে ভগৱানৰ মানৱৰূপী অৱতাৰ হৈ সহায় কৰি অহা এক জ‍্যোতিস্মান ব‍্যক্তিত্বৰ নাম আছিল জুবিন গাৰ্গ। 

যদি তেখেতৰ গানৰ ভাষাকো আমি বিচাৰ্য বিষয় হিচাপে আলোচনা কৰোঁ, তেন্তে দেখা পাম যে বহুকেইটা গীতৰ মাধ‍্যমৰে তেওঁ শোষণ-অন‍্যায়ৰ বলি হোৱা বহু মানুহৰ কাৰণে তেওঁ সহানুভূতি প্ৰকাশ কৰিছে। ৰাজনীতিৰ চল-চাতুৰি, হত‍্যা-হিংসা-লুণ্ঠন আদিৰে ভাৰাক্ৰান্ত পৃথিৱীখনৰ পৰা আঁতৰি তেওঁ মানুহক সমন্বয় আৰু প্ৰজ্ঞাৰ বাণীৰে আগুৱাবলৈ আহ্‌বান কৰিছে। গুৰুত্বপুৰ্ণ এয়াই যে ভেদাভেদৰ নিয়তি জাল আঁতৰাই একতাৰ মহামন্ত্ৰৰে মানুহৰ পৃথিৱীখন গঢ় দিয়াৰ বাবে তেওঁ যিদৰে অহোপুৰুষাৰ্থ সপোন দেখিছিল, সেই বাবেই আজি তেওঁৰ সৎকাৰ স্থাপন কৰা ঠাইডোখৰ ‘সমন্বয় ক্ষেত্ৰ’লৈ পৰ্যবেশিত হৈছে। 

 আজিষ তাৰিখত স্বার্থহীনভাৱে সহায় কৰাটো বিৰল। তাতোকৈ বিৰল সামাজিক প্রশংসা বুটলিবলৈ কেমেৰাৰ আগত মানুহক সহায় কৰাটো। আৰু সেইখিনিতেই জুবিন গাৰ্গ অইনৰ পৰা পৃথক। আমৃত্যু কোনো প্ৰচাৰ অথবা প্ৰশংসাৰ আশা নকৰাকৈয়ে তেওঁ মানুহৰ বাবে সেৱা আগবঢ়াইছিল। সেই কাৰণেই তেওঁ চিৰউপাস্য আদর্শ পুৰুষ।

মানুহৰ মানুহ জুবিন গার্গ ভালে থাকক। 

কুশলে থাকক জুবিন দেশৰ মানুহ।

বিতোপন ৰাজবংশী

স্নাতকোত্তৰ তৃতীয় ষাণ্মাসিক

যোগাযোগ আৰু সাংবাদিকতা বিভাগ

গুৱাহাটী বিশ্ববিদ‍্যালয়

আধুনিক যোগাযোগ বিজ্ঞানৰ প্ৰেক্ষাপটত জনসংযোগকাৰী হিচাপে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ  কেৱল ধৰ্মীয় সংস্কাৰক বা সাংস্কৃতিক পণ্ডিত নহয়, তেওঁ এজন অতি শক্তিশালী জনসংযোগকাৰী  আছিল।  শংকৰদেৱৰ যোগাযোগ-কৌশলসমূহ পৰ্যালোচনা কৰিলে  আধুনিক জনসংযোগ(mass communication)ৰ সৈতে এক নিবিড় সম্বন্ধ  পৰিলক্ষিত হয়। 

            জন সংযোগৰ অৰ্থ হৈছে এক উৎসৰ পৰা বৃহৎ জনগণলৈ তথ্য প্ৰসাৰ কৰা।১৫শ–১৬শ শতিকাৰ অসমত শিক্ষা- সাক্ষৰতা আৰু যোগাযোগ কৌশলৰ সীমিত পৰিসৰৰ মাজতো  শংকৰদেৱে এজন দক্ষ জনসংযোগকাৰী হিচাপে সমাজত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।তেওঁৰ যোগাযোগ কৌশল সৃজনশীল, অন্তৰ্ভুক্তিমূলক আৰু সহজে গ্ৰহণযোগ্য আছিল; যাৰ ফলত সমাজৰ সকলো স্তৰলৈ বাৰ্তা সহজে প্ৰসাৰিত হৈছিল।

      উল্লেখ্য যে শংকৰদেৱক এজন সংবাদ সেৱা বা বাতৰি প্ৰচাৰৰ গুৰিধৰোঁতা হিচাপে উল্লেখ কৰাৰ এক ঐতিহাসিক থল আছে। অসমৰ প্ৰথমখন সংবাদ পত্ৰৰূপে "অৰুনোদই"কে স্বীকৃতি দিয়া হয় যদিও তাৰ বহু পূৰ্বতে অসমত সংবাদ পত্ৰ প্ৰচলন থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। পঞ্চদশ শতিকামানতে শংকৰদেৱে 'বাতৰি সোধা' প্ৰথাৰে পোনতে অসমত বাতৰি সংগ্ৰহ আৰু প্ৰচাৰ কৰিছিল।এই 'বাতৰি সোধা'ৰ জৰিয়তে দিনৰ বাতৰি দিনে সংগ্ৰহ কৰি , আৱশ্যকীয় অংশ লিপিবদ্ধ কৰি জনসাধাৰণৰ জ্ঞাতাৰ্থে প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল।

•বহু-মাধ্যমিক যোগাযোগ-(multi-modal communication)

শংকৰদেৱে জনসংযোগৰ ক্ষেত্ৰত একক মাধ্যম ব্যৱহাৰ নকৰি বহুমুখী মাধ্যম ব্যৱহাৰ কৰিছিল।  মৌখিক যোগাযোগ (কীৰ্তন, উপদেশ),লিখিত যোগাযোগ (লিখিত সাহিত্য),দৃশ্য–শিল্প (চিত্ৰাংকন, বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ, মুখা শিল্প),নাট্যমাধ্যম (অংকীয়া নাট),সংগীত (বৰগীত),নৃত্য (সত্ৰীয়া),সংগঠনমূলক মাধ্যম (নামঘৰ–সত্ৰ) আদি মাধ্যমৰ জৰিয়তে শংকৰদেৱে যি জনসংযোগ ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল,তাক আধুনিক যোগাযোগ পদ্ধতিৰ দিশেৰে বহু-মাধ্যমিক যোগাযোগ  (multi-modal communication) ব্যৱস্থা বুলিব পাৰি।

            শংকৰদেৱে বৰগীত, কীৰ্তনঘোষা, ভাগৱত আদিৰ জৰিয়তে  গভীৰ ধৰ্মীয় আৰু নৈতিক বার্তা জনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰচাৰ কৰিছিল। ভাষাৰ সৌন্দৰ্য্য, ভাবৰ সৰলতা আৰু গভীৰতা,ছন্দ আৰু আলংকাৰিক প্ৰয়োগ, মৌখিক পৰম্পৰাৰ বাবে উপযোগী উপস্থাপন শৈলী ইত্যাদি বৈশিষ্ট্যৰে পুষ্ট শংকৰদেৱৰ সাহিত্যই মানুহক সহজে আকৰ্ষণ কৰিছিল আৰু বাৰ্তাসমূহ সহজে আৰু প্ৰচুৰভাৱে বিস্তাৰিত হৈছিল। ই সফল জনসংযোগৰ এটা প্ৰাথমিক চৰিত্ৰ। তেওঁ সংস্কৃত পুথিৰ জটিল দৰ্শনসমূহ সহজ ভাষাত ,সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহৰ বোধগম্য হোৱাকৈ ব্যাখ্যা কৰিছিল। ইয়াক যোগাযোগ বিজ্ঞানৰ 'Audience centric' ধাৰণাৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ হিচাপে আলোচনা কৰিব পাৰি। 

          শংকৰদেৱে অংকীয়া নাট আৰু ভাওনাৰ মাধ্যমেৰে  জনসংযোগৰ এক শক্তিশালী মাধ্যম সৃষ্টি কৰিছিল। স্পষ্ট নৈতিক আৰু ধৰ্মীয় বার্তা, সংস্কৃতিৰ চৰ্চা,সংগীত, নৃত্য, সংলাপৰ সমন্বয়, শিল্পীৰ বাবে মঞ্চৰ সুবিধা - এইসমূহৰ বাবে অংকীয়া নাটসমূহ শিক্ষামূলক, মনোৰম আৰু জনমুখী অনুষ্ঠান হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। আধুনিক ' Public Communication Theory'ৰ দৃষ্টিৰে ক'বলৈ গ'লে , তেওঁ নাট্যশিল্পৰ জৰিয়তে 'জনমুখী স্থান( Public Shere)' সৃষ্টি কৰিছিল।

        বৰগীত আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য শংকৰদেৱৰ জনসংযোগৰ অন্যতম প্ৰযুক্তি। সংগীতৰ আবেগিক প্ৰভাৱ (emotional resonance), আৰু নৃত্যৰ দৃশ্যানুভৱ, দুয়োটাই একে লগে জনগণৰ মাজত ভক্তি, নৈতিকতা আৰু সামাজিক একতা বৃদ্ধি কৰিছিল।

            শংকৰদেৱৰ বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ আৰু সচিত্ৰ পুথিসমূহৰ মাধ্যমেৰে নিৰক্ষৰ লোকৰ মাজতো বার্তা প্ৰচাৰ কৰিব পৰা হৈছিল।কৃষ্ণৰ জীৱন কাহিনী,ধৰ্মীয় শিক্ষাৰ প্ৰতিফলন,নৈতিক আৰু সামাজিক মূল্যবোধ,এইবোৰ দৃশ্যভাষাৰ জৰিয়তে সহজে প্ৰকাশ পাইছিল।

                শংকৰদেৱৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত সামাজিক যোগাযোগৰ মূল কেন্দ্ৰ আছিল নামঘৰ আৰু সত্ৰসমূহ । শংকৰদেৱে নামঘৰ- সত্ৰসমূহক স্থানীয় সংযোগ কেন্দ্ৰ, শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক বিকাশৰ স্থান, বিতৰ্ক, আলোচনা আৰু ধৰ্মীয় অনুশীলনকেন্দ্ৰ, নাটক, নৃত্য, কীৰ্তন প্ৰচাৰৰ মঞ্চ হিচাপে   জনসংযোগৰ এক বিস্তৃত জাল(network)লৈ ৰূপান্তৰ কৰিছিল। আধুনিক যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ দৃষ্টিত ই এক পূৰ্ণাঙ্গ non-print mass communication network আছিল।

•সামাজিক  যোগাযোগ- সমন্বয় আৰু অন্তৰ্ভুক্তিমূলক আৰ্হি( Inclusion and Integration model)

জনসংযোগকাৰী হিচাপে শংকৰদেৱৰ লক্ষ্য আছিল জাতি,ধৰ্ম,বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহক একগোট কৰি ৰখাৰ।বর্ণবৈষম্য দূৰীকৰণ,আন্তঃজাতীয় সম্প্ৰীতি,সামাজিক ন্যায়,ধৰ্মীয় একতা, আদি সামাজিক সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত শংকৰদেৱে গ্ৰহণ কৰা পদক্ষেপসমূহে সমাজত সজাগতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ প্ৰচাৰ কৰা নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম সমগ্ৰ অসমতে বিয়পি পৰিছিল,যিটো জনসংযোগকাৰী হিচাপে শংকৰদেৱৰ অতি উল্লেখযোগ্য অৱদান আৰু সফলতা। বৈষম্যহীন চিন্তাৰে শংকৰদেৱে যি সমাজ ব্যৱস্থাৰ পোষকতা কৰিছিল তাক আধুনিক যোগাযোগৰ 'inclusive communication 'ধাৰণাৰে সংজ্ঞায়িত কৰিব পাৰি।

•ব্যক্তিগত যোগাযোগ: গুৰু–শিষ্য পৰম্পৰা-

শংকৰদেৱৰ ব্যক্তিগত যোগাযোগশৈলী তথা শিক্ষা-শৈলী আছিল কোমল ভাষা,যুক্তিপূৰ্ণ ব্যাখ্যা,নৈতিক নেতৃত্ব,সহজ গ্ৰাহ্যতা, বিশ্বাস যোগ্যতা আদি আদৰণীয় চৰিত্ৰৰে পুষ্ট। যিয়ে শিষ্যবৰ্গৰ মাজত এক শক্তিশালী যোগাযোগ ব্যৱস্থা সৃষ্টি কৰিছিল। এই পদ্ধতি আধুনিক যোগাযোগ তত্ত্বৰ  Two-Step Flow Modelৰ সৈতে সঙ্গতিপূর্ণ।

            শংকৰদেৱৰ জনসংযোগ প্ৰণালীৰ সৈতে আধুনিক জনসংযোগৰ তত্ত্ববিদ স্টুৱাৰ্ট হলোৰ 'Encoding–Decoding Model' টো ৰিজাই চোৱাৰ থল আছে। এই তত্ত অনুসৰি, সংযোগকাৰীৰ বাৰ্তা , শ্রোতা-দৰ্শকৰ বোধগম্যতা, সামাজিক পৰিৱেশ আৰু সাংস্কৃতিক পৰিসৰে যোগাযোগৰ গুণমান নিৰ্ধাৰণ কৰে।এই ক্ষেত্ৰত শংকৰদেৱ বিশেষভাৱে  সফল হৈছিল, কাৰণ:তেওঁ encoding কৰিবলৈ স্থানীয় সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা  গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু জনগণে decoding কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাকৈ সহজ শৈলী গ্ৰহণ কৰিছিল।ফলস্বৰূপে, দৰ্শকৰ মনোজগত আৰু শংকৰদেৱৰ বাণীৰ মাজত সহজ সেতু গঢ়ি উঠিছিল।

          ভাষা, সাহিত্য , সংগীত , নৃত্য,নাটক চিত্ৰকলা,সমাজ সংগঠন -এই সকলো মাধ্যমৰ এক পৰিকল্পিত আৰু সংঘবদ্ধ সমাহাৰে শংকৰদেৱে পঞ্চদশ শতিকাতে এজন সুদক্ষ আৰু দূৰদৰ্শী জনসংযোগকাৰী হিচাপে সমাজক প্ৰভাৱিত কৰিলে। অসমৰ প্ৰেক্ষাপটত তেওঁক জনসংযোগৰ পদ্ধতিগত ব্যৱস্থাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰোঁতা বুলি ক'লেও বঢ়াই কোৱা ন'হব। শংকৰদেৱৰ এই বহুমাধ্যমিক আৰু সমাজমুখী যোগাযোগ পদ্ধতিয়ে নিৰ্দেশ কৰে যে যোগাযোগ কেৱল তথ্যৰ আদান-প্ৰদান নহয়, বৰঞ্চ ই সমাজ গঠন,মূল্যবোধ সৃজন আৰু সাংস্কৃতিক নৱজাগৰণৰ এক শক্তিশালী মাধ্যম। আধুনিক প্ৰেক্ষাপটত আজিও জনসংযোগকাৰী হিচাপে শংকৰদেৱ গৱেষণা আৰু অধ্যয়ণৰ যোগ্য।

✍️শোভিতকমল বৰা

স্নাতকোত্তৰ প্ৰথম ষান্মাসিক

যোগাযোগ আৰু সাংবাদিকতা বিভাগ

গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়

মাখিবাহা সভা মহোৎসৱ

নলবাৰী জিলাৰ পশ্চিম অংশত অৱস্থিত এখন ঐতিহ্যমণ্ডিত গাঁও হৈছে মাখিবাহা। এই গাঁওখনে কেৱল শিক্ষাগত আৰু সাংস্কৃতিক দিশত আগবঢ়া এখন আদৰ্শ গাঁও হিচাপেই পৰিচিত নহয়, বৰঞ্চ প্ৰতি বছৰে অনুষ্ঠিত হোৱা ইয়াৰ সভা মহোৎসৱৰ বাবে সমগ্ৰ অসমতে ই এক সুকীয়া স্থান লাভ কৰিছে। 

এই মহোৎসৱ কেৱল এটা ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান নহয়, ই অসমীয়া সংস্কৃতি, ঐক্য আৰু সম্প্ৰীতিৰ এক বৰ্ণিল প্ৰতিচ্ছবি।মাখিবাহা সভা মহোৎসৱৰ ইতিহাস অতি প্ৰাচীন আৰু গৌৰৱোজ্জ্বল। জনশ্ৰুতি আৰু তথ্য অনুসৰি, মাখিবাহা গাঁৱৰ সমাজ সংস্কাৰক গৌৰীনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে প্ৰথমে এই সভাৰ সূচনা কৰিছিল। তেওঁ ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰে এই অনুষ্ঠানটো পোনপ্ৰথমে ফাগুন মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদ তিথিত আৰম্ভ কৰিছিল। সেই সময়ৰ পৰাই এই তিথিটোকে আধাৰ হিচাপে লৈ মাখিবাহাবাসী ৰাইজে বছৰৰ অন্তত এই পৱিত্ৰ মহোৎসৱ পালন কৰি আহিছে। এই সভাৰ যোগেদিয়েই অঞ্চলটোত আধ্যাত্মিক চিন্তা-চৰ্চাৰ বিকাশ হৈছিল। আনকি ব্যৱসায়িক উদ্দেশ্যত ভূটানৰ পৰা মানুহো এই সভালৈ আহিছিল বুলি জনা যায়। বৰ্তমান ভূটানৰ লোকৰ আগমন কমিলেও, উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ ভক্ত, দৰ্শনাৰ্থী আৰু ব্যৱসায়ীৰ সমাগমে এই মহোৎসৱক এক বিশাল ৰূপ দিছে।

মাখিবাহা সভা মহোৎসৱৰ আটাইতকৈ উল্লেখনীয় দিশটো হ'ল ইয়াৰ প্ৰস্তুতি। এই প্ৰস্তুতিয়েই গাঁৱৰ লোকসকলৰ মাজত থকা অটুট ঐক্য আৰু সামূহিক সহযোগিতাক প্ৰতিফলিত কৰে। সভা আৰম্ভ হোৱাৰ কিছু দিন পূৰ্বে, গাঁৱৰ ৰাইজ সমবেত হৈ এখন সাধাৰণ সভা পাতে। এই সভাতে "সভা পৰিচালনা সমিতি" গঠন কৰা হয়। এই সাধাৰণ সভাৰ বাবে কোনো আনুষ্ঠানিক জাননীৰ প্ৰয়োজন নহয়‌ ৰাইজ নিজেই আগ্ৰহেৰে উপস্থিত হয়। সভাৰ আগৰ পঞ্চমী তিথিত দিনত সমূহ ৰাইজ একেলগ হৈ সভাৰ খলাত ৰভা সাজে। এই ৰভা সজাত বাঁহ, কলপাত,  আৰু টকৌপাতৰ ব্যৱহাৰ এক পৰম্পৰা। সমূহীয়া প্ৰচেষ্টাৰে সজা এই ৰভাৰ তলতে গোটেই গাঁৱৰ মংগলৰ বাবে ৰাইজে আশীৰ্বাদ লয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই প্ৰস্তুতিৰ দিনবোৰে দেখুৱায় যে মাখিবাহা সভা মহোৎসৱ কোনো ব্যক্তিগত অনুষ্ঠান নহয়, এয়া সম্পূৰ্ণৰূপে সমূহ ৰাইজৰ সহযোগ আৰু আস্থাৰ ফচল।

ফাগুন মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদ তিথিত আৰম্ভ হোৱা এই মহোৎসৱত প্ৰতিদিনে পুৱাৰে পৰা নাম-কীৰ্তন, ভাগৱত পাঠ, হোম-যজ্ঞ আদি ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে পৰিৱেশ পৱিত্ৰ হৈ পৰে। মণিকূটৰ গাতে লাগি থকা সভাঘৰত ব্ৰাহ্মণসকলে পূজা-পাতল আৰু হোম-যজ্ঞ অনুষ্ঠিত কৰে, য'ত ভক্তসকলে একান্ত মনে অংশগ্ৰহণ কৰে। হোমৰ স্থানৰ দক্ষিণে ভাগৱত পাঠ আৰু পশ্চিমে নাম-প্ৰসংগ চলে। এই আধ্যাত্মিক কাৰ্যসূচীসমূহে অঞ্চলটোৰ লোকসকলৰ মনত শান্তি আৰু ভক্তিৰ ভাব জগায় তোলে। এই মহোৎসৱে মানুহক ধৰ্মীয় জীৱন যাপন কৰিবলৈ আৰু সৎ পথেৰে আগবাঢ়িবলৈ প্ৰেৰণা যোগায়।

মাখিবাহা গাঁওখনে অকল আধ্যাত্মিকতাতেই নহয়, অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰতো নিজৰ সুকীয়া পৰিচয় বজাই ৰাখিছে। সভা মহোৎসৱৰ সময়ছোৱাত এই সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ বৰ্ণিল সমাহাৰ ঘটে।মহোৎসৱত গাঁৱৰ পৰম্পৰাগত কলাসূলভ পৰিৱেশনা যেনে: ওজাপালি,  পুতলা নাচ,  নাগাৰানাম, সংকীৰ্তন, নাট্যকলা আদিৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এইবোৰে নতুন প্ৰজন্মক নিজৰ মূল সংস্কৃতিৰ সৈতে পৰিচিত কৰোৱাৰ উপৰিও হেৰাই যাব খোজা লোক-কলাসমূহক সঞ্জীৱিত কৰি ৰাখে।ইয়াৰ উপৰিও আধুনিক সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান, ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাটক আৰু বিশিষ্ট শিল্পীসকলৰ দ্বাৰা সংগীতানুষ্ঠানো অনুষ্ঠিত হয়। এইসমূহে সকলো বয়সৰ দৰ্শনাৰ্থীকে আকৰ্ষণ কৰে আৰু মহোৎসৱৰ মাদকতা বৃদ্ধি কৰে।

মাখিবাহা সভা মহোৎসৱৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।এই মহোৎসৱে বিভিন্ন জাতি-ধৰ্মৰ লোকৰ মাজত ভাতৃত্ববোধ আৰু সমন্বয় গঢ়ি তোলাত সহায় কৰে। হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ সমাগমে গাঁৱখনত এক উছাহ আৰু প্ৰফুল্লতাৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰে, যিয়ে সমাজত শান্তি আৰু আনন্দ বিয়পাই।সভা মহোৎসৱ উপলক্ষে বিশাল মেলা বহি পৰে। এই মেলাত নিত্য প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শিল্পকলা, হাতে বোৱা কাপোৰ, খেল-ধেমালিৰ সামগ্ৰী আৰু বিভিন্ন ব্যঞ্জনৰ দোকান দেখা যায়। এই মেলাই স্থানীয় উদ্যোগীসকলক এক বৃহৎ বজাৰ প্ৰদান কৰে আৰু অৰ্থনৈতিক গতিশীলতা আনে। ই গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।

মাখিবাহা সভা মহোৎসৱ কেৱল এটা বাৰ্ষিক উদযাপন নহয়,ই মাখিবাহাবাসীৰ আত্মা, তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা আৰু অবিচল আস্থাৰ প্ৰতিচ্ছবি। ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, সাংস্কৃতিক প্ৰদৰ্শন আৰু সামাজিক বান্ধোনৰ এই তিনিটা সুঁতিয়ে মহোৎসৱটোক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। বছৰটোৰ এই সময়ছোৱাত সমগ্ৰ অঞ্চলটো এক নতুন উদ্দীপনাৰে জীপাল হৈ পৰে।

এই মহোৎসৱে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে ঐতিহ্য, সংস্কৃতি আৰু ঐক্য—এইবোৰেই হৈছে আমাৰ সমাজৰ প্ৰকৃত শক্তি। 

বৰষা ঠাকুৰীয়া 

যোগাযোগ আৰু সাংবাদিকতা বিভাগ, 

গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়